موهای سیاهت در مصاف با سختی های زندگی رنگ باختند .

        دستانت پینه بسته و دلت همچنان چون اینه صاف ...

          پدر نازنینم ، اسطوره ی تمام زندگیم

      مرا به چشم همان دختر هفت ساله ای ببین که از دیو سیاه شب می ترسد .

  همان که در شبانه های بی اضطراب ،  انقدر قصه ی ماهی سیاه کوچولو را در گوشش زمزمه کردی

     که تمام زندگیش رنگ و بوی سفر گرفت .

       مرا همان دختر کوچکت بپندار  ، من از بزرگ شدن بیزارم  .

      نگذار گذر زمان و ورود من به دنیای ادم بزرگ ها دوستیمان را کمرنگ کند .

      اغوشت هنوز هم برای من تداعی جایگاهی پر از شور زندگیست .
 

     دست نوازشت هم که دیگر کمتر بر سرم کشیده می شود  ، نوید یک دنیا ارامش ...

    این نعمات را از من دریغ نکن عزیزم .
 

      در یکی از شب های دلتنگی صدا کن مرا تا برایت زمزمه کنم ...

                     پدر از تو اموختم درد را و معنای بیداری مرد را

                 نکردم فراموش درد تو را ، شرر های رخسار زرد تو را

                   الهی صفای تو لبریز تر ، نگاهت نگاه دلاویز تر

               برایم تو از اب نامی تری ، تو جانی تو از جان گرامی تری

                   بابا ،  خیلی وقته که منو صدا نکردی ...

       پ.ن : سفیدی موهایت یاداور شد که در پس شبهای تیره عاقبت سپیدیست  .

          پ.ن :واکنش پدرم نسبت به این پست قطره های اشکی بود

                     که ریخته نشده بود مگر در سوگ پدرش .